Mens en samenleving: Wat doen wij met onze wereld?

Ik las het volgende artikel en schrijf hierbij enkele ideeën neer over wat ik vind van dit artikel.
Bron: http://www.logia.be/2011/09/12/wat-doen-wij-met-onze-wereld-dat-zovele-jongeren-er-niet-meer-in-willen-leven/

Mijn gedachten ...
Ik las dit artikel vol bewondering en schrok er van. Dit waren mijn gedachten, maar dan al uitgeschreven in een artikel. Heel lang zit ik hier al met dit bericht voor mijn neus en weet ik niet goed wat schrijven. Ja, ik vraag het me ook af. Wat maakt deze manier van leven zo ondraaglijk en waarom bestaat er in de samenleving geen manier waarop we elkaar willen begrijpen en respect hebben voor de persoon die we zien voor, naast en achter ons. 

Verwachtingen

Er zijn meer en meer mensen die niet meer in deze samenleving willen of kunnen wonen. We hangen vast aan de verwachtingen die we moeten invullen om goed te functioneren in de maatschappij. Ze hebben het voor het zeggen, je moet je aanpassen en overleven, iedere dag opnieuw. Je moet dit en dat, geen tijd voor ontspanning. Of toch, maar dan zijn we in onszelf toch al bezig met wat we nog allemaal zullen moeten bereiken in het leven en wat er nog van ons verwacht zal worden. 

We gaan door als een trein

De druk is groot en als die druk je te veel wordt, geen mens die het begrijpt. Komaan we gaan door, zeggen ze dan. En je gaat door ... en door ... Als een trein die niet meer lijkt te stoppen en vele obstakels moet doorkruisen. Geen tijd om even stil te staan bij kleine, belangrijke dingen. Zoals de liefde die we hebben, hoe goed wij het hier in ons landje wel hebben en het daar, in een ander werelddeel, misschien niet allemaal zo goed verloopt. Jammer genoeg. 

Als symbool van de samenleving zou ik een rotsblok nemen. Een rotsblok die we allen ophouden maar al de druk te groot wordt wel altijd bij enkelen neervalt. Dan wordt het zwaar en moeilijk. Je blijft de rotsblok meedragen en je gaat door en in het ergste geval is de rotsblok te groot en zwaar en wordt het je allemaal te veel. Dit kan symbool staan voor stress, de verwachtingen, bepaalde gedachtes, noem maar op.

Verbondenheid

Kan er nog sprake zijn van verbondenheid? Ja, je hebt je familie en vrienden. Maar hoe ver reikt deze verbondenheid? Wie staat er klaar als je het nodig hebt? Tenslotte zijn we allemaal met ons eigen ding bezig. Ik word er meer en meer van overtuigd dat je alleen op de wereld komt en alleen sterft. Je hebt je dichte vrienden en familie, maar ook die kan je door verschillende gebeurtenissen, vb. natuurramp of overlijden, wat dan ook, verliezen.

En nu?

Ik probeer alles uit het leven te halen en te genieten van elke seconde. Niemand is zeker hoe lang hij het in deze samenleving kan volhouden maar volgens mij wordt het moeilijker en moeilijker om altijd, steeds opnieuw, aan alle verwachtingen te voldoen.

Ik zou moeten overtuigd worden van het goede in de samenleving. Liefde en vriendschap zijn hierbij twee interessante elementen, maar ook daar in kan je bedrogen worden. Wat dan?

Ik zit met heel veel vragen over het hoe en het wat over de manier hoe we nu allemaal in het leven staan. Ik probeer hier niet te veel over na te denken, ik wil gewoon genieten van dag tot dag en zien wat ik van het leven kan maken.