Mens en natuur

Hoe groen ben ik ?

Mijn ecologische voetafdruk

Ik berekende mijn ecologische voetafdruk op volgende link: Ecologische voetafdruk berekenen

Hieruit kwam het volgende resultaat :
Je ecologische voetafdruk bedraagt:  6,4 ha, hetzij 64000 vierkante meter.
Dit is een schatting van de oppervlakte die je jaarlijks gebruikt om je levensstijl te verzekeren.

De duurzame voetafdruk bedraagt 1,8 hectare
Dit is de oppervlakte waar iedereen recht op zou hebben:
- Indien wij niet meer willen verbruiken dat wat de aarde jaarlijks produceert (dus enkel het rendement verbruiken en niet het kapitaal)
- Indien alle mensen dezelfde toegang zouden hebben tot de natuurlijke hulpbronnen

Mijn ecologische voetafdruk ligt veel boven de duurzame voetafdruk. Ik wist niet dat dit zo hoog was.

Mezelf als onschuldige wachter.

Ik zou me hierin beschrijven als de onschuldige wachter. Ik recycleer mijn afval en ga met de bus naar school. Ik let er op dat mijn computer helemaal afgesloten is en laat het water niet lopen tijden het tanden poetsen. Ik let er op dat ik niet overmatig gebruik maak van elektriciteit en water maar anders doe ik niet veel voor de natuur.

Ik deed op de volgende site een test over hoe 'groen' ik ben : Test
Daarbij was het volgende mijn resultaat:

GRASGROEN
Je vindt de natuur best mooi. Je zal ze niet zomaar vervuilen. Je weet dat er maar één aarbol is en dat wij die niet mogen verknoeien. Je kent een paar regels om het milieu te beschermen. Je ligt niet echt wakker van de milieuproblemen maar weet wel dat ze ernstig zijn.


Wat denk ik over duurzame energie ? 

We staan zelf in voor de evolutie in de natuur en dit hangt af van hoe we omgaan met onze natuur en energie. Ik ben er me meer van bewust nu dat ik te nonchalant omspring met energie, water, vervuiling van de natuur, .. Ik let hier allemaal veel te weinig op en zou me meer moeten inspannen voor de dag van morgen. Niet enkel voor mezelf maar zeker ook voor de medemens en de mensen die later op deze wereld leven.

Als afsluiter heb ik hier volgend filmpje, die op een gemakkelijke manier uitlegt waarom duurzaam omspringen met energie nu zo van belang is:

Waarom duurzame energie?

Zie ik het haalbaar dat België groeit naar een groene economie?

Volgens mij moeten de mensen allemaal eerst stilstaan bij hun eigen inbreng hoe ze omgaan met de natuur. Daarna kan er samengewerkt worden aan een groene economie. 
Ik denk wel dat het nog een hele moeilijke opdracht is om iedereen er zich van bewust te maken dat de natuur iets heel belangrijk is voor het leven en dat we er elk onze eigen inbreng bij hebben. Als iedereen de onschuldige wachter zal blijven, gebeurt er niets in de samenleving en gebeurt er niets concreet voor de natuur. 
Zie ik het haalbaar? Eerlijk gezegd heb ik er mijn twijfels over omdat er nog heel veel moet gebeuren totdat België groeit naar een groene economie. Ieder persoon moet stilstaan bij zijn eigen inbreng en dit is heel moeilijk te bereiken omdat er mensen zijn die denken dat hun inbreng weinig belang heeft. 
Ik hoop wel dat we het kunnen bereiken, dat we groeien naar een groene economie maar daarbij moeten we samenwerken en stilstaan bij onze eigen handelingen.

Mens en samenleving: Borderline Times

In de les RZL kregen we volgend filmpje te zien over Dirk De Wachter en zijn boek : Borderline Times.

Bij het verwerken van het filmfragment kregen we de volgende opdracht:
Lees de uitspraken over de huidige maatschappij van Dirk De Wachter. 
Kies enkele uitspraken die je herkent. 
Denk na welke waarde/doel je hier tegenover zou stellen als leerkracht. 
Laat je inspireren door de positieve uitspraken en de kernbegrippen uit 'Borderline Times'.

Ik koos de volgende uitspraken:

1. Tegenover het uitdiepen van iets en de tijd geven om iets te laten groeien, biedt onze maatschappij het zappen aan, het niet blijven hangen bij wat niet meer voldoet of wat onze aandacht niet langer kan vasthouden. Wie vandaag als leerkracht voor de klas staat, krijgt als gouden tip de raad om niet langer dan tien minuten te wachten met het overschakelen naar een nieuwe 'didactische werkvorm'.

Aan de ene kant is het inderdaad zo dat alles vlug moet gaan, er is geen tijd om stil te staan bij dingen. De lessen mogen niet lang mogen anders verliezen we onze aandacht. Maar dit komt volgens mij vooral door de manier waarop die les gegeven wordt. Als je het speels, actief en heel boeiend maakt, krijg je volgens mij sowieso de aandacht die je verwacht. Mijn standpunt rond deze uitspraak is dan vooral dat men het boeiender moet maken zodat de kinderen er hun aandacht bij houden.

Aan de andere kant moeten de kinderen ook leren dieper in gaan op de lessen en langer stilstaan bij de kleine dingen in het leven. Voorzie lessen die langer duren en ga er dieper op in, op deze manier leren de kinderen er ook meer van. 


2. De zogezegd succesvolle mens weet niet meer wat verlangen is, kan niet meer wachten op, streven naar, uitkijken naar, aftellen tot. Wat hij wil, wil hij nu; Hij wil het hier, hij wil het allemaal en precies zoals hij het ziet en voor ogen heeft.

Hierbij is het belangrijk om grenzen te stellen en kinderen duidelijk te maken dat ze niet mogen verwachten dat ze onmiddellijk krijgen wat ze willen. Hier bij kan je uitleggen dat dit niet altijd gepast is. Ze moeten leren tevreden zijn met wat ze nu hebben en langzaam verlangen naar iets wat ze willen. Als ze hier een probleem mee hebben, kan dit besproken worden en wordt het voor de kinderen ook duidelijker.

Mens en lijden: Film

Oscar et la dame Rose.

Korte inhoud : 

Oscar, een jongen van tien, ligt in het ziekenhuis. Hij heeft kanker en op een dag vertelt de dokter aan zijn ouders dat hij uitbehandeld is. Doordat hij het gesprek afluisterde weet Oscar het ook, maar niemand durft het hem te vertellen. Omdat zijn ouders niet eerlijk tegen hem zijn, stoot hij hen af. Alleen met pizzabezorgster en ex-worstelaar Rose sluit hij vriendschap: zij zegt duidelijk waar het op staat.

Ter afleiding van zijn lijdensweg stelt Rose hem voor te doen alsof iedere dag tien jaar is, hij beleefd dus verschillende levensfasen in een hele korte tijd. Zo beleeft hij al de hoogtepunten van zijn leven: hij wordt verliefd in zijn pubertijd, trouwt in zijn twintiger jaren, en wordt ouder.
In een poging om hem zijn hart te doen luchten, stelt Rose voor dat hij brieven aan God gaat schrijven. Maar wat kan God betekenen voor een tienjarig jongetje en wat heeft het geloof in God voor zin als je doodziek bent?

Mijn mening over de film:
Het verhaal op zich vond ik aangrijpend en de manier waarop Rose omgaat met de ziekte van Oscar vond ik heel speciaal. Ze neemt hem mee in een wereld waarin hij gaat geloven in het goede van het leven. Hij wil nog dingen meemaken en gaat er voor. Rose stelt voor om iedere dag te leven alsof hij tien jaar verder is. Zo gaat hij door alle levensfasen in een hele korte tijd maar heeft hij toch een mooi leven gehad.

Uit de film onthoud ik vooral dat de manier waarop je naar situaties kijkt, heel veel verschil kan uitmaken waarop je deze aanpakt. Oscar kon ook niets meer willen doen en afwachten tot hij stierf. Dit deed hij niet. Hij bouwde zijn korte leventje op en genoot van elk moment.

Trailer van de film :

 

Mens en zingeving: PKG-schaal

Wat is de PKG - schaal?

De PKG-schaal staat voor post-kritische geloofsschaal. 

Het doel van de PKG-schaal is om de verhouding van de vier cognitieve geloofsstijlen die uit de twee kruisende assen voortkomen (letterlijk geloof, externe kritiek, relativisme en tweede naïviteit) bij een individu of in een populatie in kaart te brengen
Hieronder vindt u het resultaat van de PKG-schaal die ik invulde.
Individueel resultaat

External Critique : 3 Relativism : 5 Second Naiveté : 4 Orthodoxy : 2

Hieronder wat verduidelijking naar de begrippen die je vind in deze afbeelding.

Orthodoxie:
“Naar mijn mening is godsdienst het enige dat echt betekenis kan geven aan het leven in al zijn aspecten. God, die ik Vader noem, is eens en voor altijd onveranderlijk bepaald. Ik denk dat er op elke religieuze of godsdienstige vraag maar één juist antwoord is. Dit antwoord wordt ons gegeven door de Kerk. De teksten uit de Bijbel moet je begrijpen, zoals ze er staan, ook al gaat de inhoud soms in tegen onze moderne vormen van denken.”

Externe kritiek:
"Geloven is moeilijk voor mij, omdat het me zo weinig zekerheid biedt. Voor mij is God slechts een naam die gegeven wordt aan het onverklaarbare. De wetenschappelijke vooruitgang zal de religieuze verklaringen uiteindelijk overbodig maken. De Bijbelverhalen zijn zo lang geleden geschreven dat ze nu maar weinig relevant zijn voor mij. Ik denk dat godsdienst een illusie is. God werd ook zo dikwijls gebruikt om mensen te onderdrukken.”

Relativisme:
“Ik ben er mij van bewust dat elke uitspraak over God bepaald is door de tijd waarin ze geformuleerd werd. Elke uitspraak over het absolute maar ook een dogma is altijd een uitspraak die door mensen werd gedaan in een bepaalde tijd en is daardoor relatief. In die zin is God veranderlijk en groeit Hij mee met de menselijke geschiedenis. Geloven in God is dan voor mij altijd een engagement zonder absolute zekerheid: het is een mogelijkheid naast zoveel andere mogelijkheden.”

Tweede naïviteit:
“Voor mij is de Bijbel niet zozeer een historisch verslag dan wel een hulpmiddel in mijn zoektocht naar God. Ondanks het feit dat de Bijbel in een geheel andere historische context is geschreven, verbergen deze teksten een diepere waarheid die ik door mijn eigen zoeken zelf moet onthullen. Voor mij is geloven in God niet zozeer nodig of nuttig, dan wel zinvol. ”

Als u meer wil weten over de PKG-schaal kan dit via volgende link: PKG-schaal.

Ga ik akkoord met mijn resultaat?

Volgens het resultaat neig ik meer naar het relativisme. Als ik dan kijk naar de uitleg bij het relativisme kan ik me wel vinden in deze uitleg. Ik geloof in mijn broer, maar ik kan er gerust God naast plaatsen. In wie of wat je precies gelooft is voor mij niet echt van belang, zo lang je maar steun en kracht vind bij iets of iemand.

Mens en zingeving: Freek

In wie of wat geloof ik?

Veel mensen geloven in iets of iemand. Wat het ook is, wat er ook is, ... zolang je maar iets of iemand hebt waarin je gelooft.

Geloven voor mij is iemand of iets in gedachten houden waar je veel steun van hebt, waar je op kan terugvallen als het even minder gaat en die je kracht geeft om door te gaan.

Stef Bos - Wat het ook is.

Na het beluisteren van dit lied. Kon ik maar aan 1 belangrijke gebeurtenis in mijn leven hier aan koppelen.
Ik ben bij de geboorte mijn tweelingsbroer verloren. Ik heb het hier tijdens mijn puberteit heel moeilijk mee gehad om dit te verwerken. Nu heb ik dit een plaats gegeven en is hij mijn kracht om verder te gaan in het leven. Hij is mijn steun als het even niet gaat en ik geloof echt dat hij mijn leven volgt van hierboven. Zoals velen geloven in God, geloof ik in 'Freek'. Hij is de persoon waar ik op terug val als ik het moeilijk heb en hij geeft me kracht om door te gaan.

Hier bij link ik het volgende liedje : Marco Borsato - Schouder aan schouder

Wat geeft zin aan mijn leven? Hoe komt dit?

Ik heb de kans gekregen om wel verder te leven en eigenlijk leef ik voor twee nu. Ik ga mijn dromen achterna en help anderen waar ik kan. Ik heb veel geleerd uit het verwerken van het verlies van mijn broer maar ik ben er veel sterker uit gekomen. Ik geloof nu dat we samen in het leven staan en dat hij me helpt om vele angsten en obstakels in het leven te overwinnen.

Ik ben gelukkig als ...

Ik geniet van de mensen rondom mij en hen gelukkig zien is alles wat ik wil.

Ik doe er dan ook alles aan om hen gelukkig te zien. Als ze mijn hulp nodig hebben, sta ik klaar voor de andere en het mooiste dat iemand kan ontdekken in het leven is liefde geven en liefde terugkrijgen.

Wie is God en wat is voor mij geloven?

Ik zie God als iemand die anderen kracht geeft om door te gaan als ze zich alleen voelen en als het hen te veel wordt. Door in iets of iemand te geloven, in de zin van weten dat je er niet alleen voor staat en iemand je een duwtje in de rug geeft, kan je verder gaan in het leven en krijg je morele steun. Ik geloof niet bepaald in God, zoals hierboven te lezen maar ik wil wel graag geloven dat er veel mensen zijn die veel hebben aan God en een echte steun bij Hem vinden. 

Bij mij komt volgende vraag naar boven: Wat als ik geen tweelingsbroer gehad had, geloofde ik dan ook in God?

 Ik zie Freek een beetje als mijn persoonlijke God omdat hij nu waakt over mijn leven en ik verder kan door hem. Ik denk wel dat ik de steun die ik dan zou missen zou zoeken bij God.

Ik vond dit filmpje hier heel boeiend bij:

Mens en samenleving: Wat doen wij met onze wereld?

Ik las het volgende artikel en schrijf hierbij enkele ideeën neer over wat ik vind van dit artikel.
Bron: http://www.logia.be/2011/09/12/wat-doen-wij-met-onze-wereld-dat-zovele-jongeren-er-niet-meer-in-willen-leven/

Mijn gedachten ...
Ik las dit artikel vol bewondering en schrok er van. Dit waren mijn gedachten, maar dan al uitgeschreven in een artikel. Heel lang zit ik hier al met dit bericht voor mijn neus en weet ik niet goed wat schrijven. Ja, ik vraag het me ook af. Wat maakt deze manier van leven zo ondraaglijk en waarom bestaat er in de samenleving geen manier waarop we elkaar willen begrijpen en respect hebben voor de persoon die we zien voor, naast en achter ons. 

Verwachtingen

Er zijn meer en meer mensen die niet meer in deze samenleving willen of kunnen wonen. We hangen vast aan de verwachtingen die we moeten invullen om goed te functioneren in de maatschappij. Ze hebben het voor het zeggen, je moet je aanpassen en overleven, iedere dag opnieuw. Je moet dit en dat, geen tijd voor ontspanning. Of toch, maar dan zijn we in onszelf toch al bezig met wat we nog allemaal zullen moeten bereiken in het leven en wat er nog van ons verwacht zal worden. 

We gaan door als een trein

De druk is groot en als die druk je te veel wordt, geen mens die het begrijpt. Komaan we gaan door, zeggen ze dan. En je gaat door ... en door ... Als een trein die niet meer lijkt te stoppen en vele obstakels moet doorkruisen. Geen tijd om even stil te staan bij kleine, belangrijke dingen. Zoals de liefde die we hebben, hoe goed wij het hier in ons landje wel hebben en het daar, in een ander werelddeel, misschien niet allemaal zo goed verloopt. Jammer genoeg. 

Als symbool van de samenleving zou ik een rotsblok nemen. Een rotsblok die we allen ophouden maar al de druk te groot wordt wel altijd bij enkelen neervalt. Dan wordt het zwaar en moeilijk. Je blijft de rotsblok meedragen en je gaat door en in het ergste geval is de rotsblok te groot en zwaar en wordt het je allemaal te veel. Dit kan symbool staan voor stress, de verwachtingen, bepaalde gedachtes, noem maar op.

Verbondenheid

Kan er nog sprake zijn van verbondenheid? Ja, je hebt je familie en vrienden. Maar hoe ver reikt deze verbondenheid? Wie staat er klaar als je het nodig hebt? Tenslotte zijn we allemaal met ons eigen ding bezig. Ik word er meer en meer van overtuigd dat je alleen op de wereld komt en alleen sterft. Je hebt je dichte vrienden en familie, maar ook die kan je door verschillende gebeurtenissen, vb. natuurramp of overlijden, wat dan ook, verliezen.

En nu?

Ik probeer alles uit het leven te halen en te genieten van elke seconde. Niemand is zeker hoe lang hij het in deze samenleving kan volhouden maar volgens mij wordt het moeilijker en moeilijker om altijd, steeds opnieuw, aan alle verwachtingen te voldoen.

Ik zou moeten overtuigd worden van het goede in de samenleving. Liefde en vriendschap zijn hierbij twee interessante elementen, maar ook daar in kan je bedrogen worden. Wat dan?

Ik zit met heel veel vragen over het hoe en het wat over de manier hoe we nu allemaal in het leven staan. Ik probeer hier niet te veel over na te denken, ik wil gewoon genieten van dag tot dag en zien wat ik van het leven kan maken.

Mens en medemens: Casus

Taken te laat indienen.
Voor de evaluatie van opleidingsonderdelen moeten vaak ook opdrachten ingeleverd worden. Docenten stellen hiervoor duidelijke deadlines op. Toch zijn er ook altijd studenten die één of twee dagen na het verstrijken van de deadline hun opdracht binnen leveren. In de praktijk gebeurt het soms dat de docent papers accepteert en beoordeelt die na de deadline worden ingeleverd. Is dit rechtvaardig?

Mijn mening: 

Eerste mening: Nee.Ik ben daar zelf heel streng in dat ik opdrachten op tijd indien. Al mijn opdrachten zijn op voorhand afgewerkt en liggen meestal enkele dagen op voorhand al klaar. Dit gewoon om onverwachte situaties te vermijden en zo zeker te zijn dat het op tijd ingediend wordt. Als je al heel vroeg op voorhand weet wanneer een taak moet ingediend worden, is er voor mij geen uitzondering. Er worden afspraken gemaakt en daar moet iedereen zich aan houden, is dit niet het geval, dan is dit jammer voor de persoon in kwestie maar zou hij van mij geen beoordeling meer krijgen.

Latere mening:
Mijn eerste mening was resoluut 'neen' en ik toonde geen empathie voor de situatie waarin de ander zich bevind. Door inzichten via andere studenten kom ik tot het besluit dat je eerst moet kijken naar de situatie waar de persoon zich in bevind en misschien voor deze persoon een uitzondering te maken. Hierover beslist de leerkracht, het is een vorm van wederzijds respect die de leerkracht op dit moment toont.

Mens en medemens: Waarde

Welke waarde vind ik belangrijk in relaties tussen mensen? En wat gebeurt er als deze waarde afwezig is?

Een waarde die absoluut noodzakelijk is in relatie tussen mensen is volgens mij RESPECT.

Respect is voor mij het aanvaarden van een persoon zoals hij is, met zijn goede en slechte kanten. Niemand is perfect en daar moet iedereen mee leren omgaan.

Iedereen is anders ... en de manier hoe daar op gereageerd wordt is nog altijd bij vele respectloos.

Door de maatschappij (en vooral dan de media) wordt ons opgedragen dat we allemaal mooi, slim en heel gelukkig zijn. Als een van deze factoren afwezig is, kan dit wel eens voor grove reacties zorgen, waardoor deze mensen een minder positief zelfbeeld ontwikkelen en dus anders in het leven gaan staan.

Om respectvol om te gaan met elkaar moet je eerst bij jezelf stil staan. Niemand is perfect en het is best om je open te stellen naar alle mensen, ongeacht hun verleden, geslacht, religie, …

Als je respect hebt voor mensen, krijg je het respect dat je verdient terug.

Als je zelf zonder respect in het leven staat, kan je er volgens mij ook geen terug verwachten. Als er geen respect is tussen beide personen zal de communicatie ook niet goed verlopen en zal het contact tussen beide verdwijnen of negatief zijn. We moeten leren elkaar te respecteren zoals de persoon is, maar dit is volgens mij nog heel moeilijk. 

Om dit te bereiken moeten de mensen stil staan bij zichzelf voor ze over anderen oordelen.

Mijn vraag naar jullie toe: Staan jullie al genoeg stil bij de manier waarop je omgaat met de ander? Kan dit beter en zo ja, op welke manier?

Mens en lijden: Mijn mening

Wat versta ik onder lijden? 

Ik zie lijden als iedere situatie waarin mensen het moeilijk hebben in hun leven. Dit komt door verschillende dingen die gebeuren met de mens.
De mens lijdt door ziekte, armoede, natuurramp, fysieke pijn, morele pijn en het overlijden.
De mens komt in zijn leven met verschillende van deze situaties in contact. De ene mens kan hier beter mee omgaan dan de ander. De manier waarop we deze situaties aanpakken verschilt van persoon tot persoon. 

Hoe ga ik om met lijden?

In het algemeen kwam ik nog niet veel in contact met lijden. Ik merk wel als ik met iets pijnlijk geconfronteerd word, ga ik hier op mezelf mee om. Ik wil hierbij niemand zien of horen en heb wat tijd nodig voor mezelf. Ik heb het gevoel dat ik andere mensen op deze momenten uitsluit in mijn leven, maar ik weet wel dat deze mensen er zijn als ik hen nodig heb.

Is er leven na de dood?

Volgens mij leven mensen niet verder maar kijken ze wel van boven ons naar hoe we verder leven en geven ze ons een duwtje in de rug bij moeilijke momenten.
Ik heb ook het idee dat als we zelf sterven, de mensen die al gestorven zijn, nog eens kunnen zien en hen terug kunnen in onze armen sluiten. 

Ik geloof echt dat we terecht komen op een plaats waar we de mensen die overleden zijn terug zien. Maar in hoeverre die mensen leven na de dood weet ik niet en zal ik niet weten. 
De gedachte dat ik deze mensen ooit terug zie en dat het afscheid als we iemand verliezen niet voor eeuwig is, houd me recht. 
Afscheid nemen is niets voor mij, daarom maak ik er een standpunt van dat ik deze mensen ooit terug zie, al is het in een 'ander leven', ik weet niet goed wat ik er mij moet bij voorstellen.

Welke elementen zijn belangrijk in het omgaan met mensen die lijden en sterven te maken krijgen?

Het is belangrijk als buitenstaander dat je respect hebt voor de gevoelens van de mensen die lijden. Je moet je empathisch opstellen en actief luisteren naar hun verhaal zodat je een steun bent voor hen. 
Het is belangrijk dat we een samenhorigheidsgevoel ontwikkelen in de wereld en stilstaan bij wat anderen meemaken. Door het duidelijk te maken dat je er bent voor deze mensen, kunnen zij op jou terugvallen. 
Ik sluit ook mensen uit op de momenten dat ik de mensen het meest nodig heb, maar dan moet je de mens tijd geven om de gevoelens die naar boven komen te laten verwerken en hen duidelijk maken als het nodig is, dat je er dan wel bent. 

Ieder mens heeft nood aan steun op de momenten van lijden. 
Wees die steun die ze dan nodig hebben. Gelijk op welke manier.

De thema's die besproken worden.

Beste,

Ik ben Bieke Vermaut, studente kleuteronderwijs via werkplekleren aan hogeschool VIVES te Kortrijk.
In het vak religie, zingeving en levensbeschouwing gaan we dieper in op enkele situaties van de mens.
Via deze blog kan u mijn mening en bedenkingen volgen over deze verschillende thema's:

• Mens en lijden
• Mens en natuur 
• Mens en zingeving
• Mens en samenleving 
• Mens en medemens 

Veel leesplezier,

Bieke Vermaut