Oscar et la dame Rose.
Oscar, een jongen van tien, ligt in het ziekenhuis. Hij heeft kanker en op een dag vertelt de dokter aan zijn ouders dat hij uitbehandeld is. Doordat hij het gesprek afluisterde weet Oscar het ook, maar niemand durft het hem te vertellen. Omdat zijn ouders niet eerlijk tegen hem zijn, stoot hij hen af. Alleen met pizzabezorgster en ex-worstelaar Rose sluit hij vriendschap: zij zegt duidelijk waar het op staat.
Ter afleiding van zijn lijdensweg stelt Rose hem voor te doen alsof iedere dag tien jaar is, hij beleefd dus verschillende levensfasen in een hele korte tijd. Zo beleeft hij al de hoogtepunten van zijn leven: hij wordt verliefd in zijn pubertijd, trouwt in zijn twintiger jaren, en wordt ouder.
In een poging om hem zijn hart te doen luchten, stelt Rose voor dat hij brieven aan God gaat schrijven. Maar wat kan God betekenen voor een tienjarig jongetje en wat heeft het geloof in God voor zin als je doodziek bent?
Mijn mening over de film:
Het verhaal op zich vond ik aangrijpend en de manier waarop Rose omgaat met de ziekte van Oscar vond ik heel speciaal. Ze neemt hem mee in een wereld waarin hij gaat geloven in het goede van het leven. Hij wil nog dingen meemaken en gaat er voor. Rose stelt voor om iedere dag te leven alsof hij tien jaar verder is. Zo gaat hij door alle levensfasen in een hele korte tijd maar heeft hij toch een mooi leven gehad.
Uit de film onthoud ik vooral dat de manier waarop je naar situaties kijkt, heel veel verschil kan uitmaken waarop je deze aanpakt. Oscar kon ook niets meer willen doen en afwachten tot hij stierf. Dit deed hij niet. Hij bouwde zijn korte leventje op en genoot van elk moment.
Trailer van de film :
Geen opmerkingen:
Een reactie posten